dinsdag, februari 01, 2005

Verkiezingen in Irak

Vorig weekend was het zover: de eerste min of meer democratische verkiezingen in Irak. Vanuit ieder land op deze wereldbol komen de felicitaties en de bemoedigende woorden aan het adres van de Iraakse inwoners. Maar zijn de verkiezingen eigenlijk geslaagd? Enkele bedenkingen:

- De verkiezingen verliepen niet al te rustig, meer dan 30 mensen kwamen om het leven omdat ze een stem wilden uitbrengen. In het centrum van het land bleven dan ook veel mensen thuis, en dit was overduidelijk in de soenitische driehoek.
- De mensen die toch gingen stemmen (wat getuigde van een serieuze portie lef) waren meestal Sjiïet of Koerd, veel Soenieten bleven thuis wat toch ook een vertekend beeld zal opleveren.
- Diezelfde Soenieten zullen nu een groot deel van hun vroegere macht en de daaraan verbonden rijkdommen en privileges moeten afstaan, iets wat niet zonder slag of stoot zal gebeuren.
- Misschien is met deze verkiezingen de weg van de opsplitsing van Irak onomkeerbaar ingezet. De Koerden willen al lang een onafhankelijke staat in een deel van het land afdwingen, en zullen nu zeker hun kans grijpen (niet naar de zin van Turkije). Dit kan vredig gebeuren, maar in het slechtste geval ontaard dit alles in een burgeroorlog tussen de drie etnische identiteiten die het grootste deel van Irak beslaan.
- De VS en Engeland blijven de bezetters, zolang ze in het land aanwezig zijn zal de bevolking een nieuwe regering niet vertrouwen en zal het geweld maar traag afnemen.
- Irak is en blijft in hoofdzaak een Islamitisch land. Nu de vroegere dictator (die zijn macht in hoofdzaak met militaire represaille bekrachtigde) verdreven is, is er de kans dat andere extremisten de nieuwe dictators worden en van Irak een Islamitische staat willen maken waar de godsdienst het leven bepaalt. Een degelijke scheiding tussen kerk en staat (wat onder Saddam sterk het geval was) moet gehandhaafd worden of de zaak kan volledig ontsporen.

In ieder geval was 1 iets duidelijk, een lichtpunt in de duistere Iraakse geschiedenis. Het feit enkel, dat mensen durven op straat komen om te stemmen toont aan dat de Irakezen vastberaden zijn om af te rekenen met dit verleden, en een nieuwe richting in te slaan op weg naar een democratische samenleving. Voor het eerst in hun leven wordt er min of meer rekening gehouden met wat ze denken en mogen ze daarvoor uitkomen ook.
Nu maar hopen dat dit zo blijft.